Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006

" Πιστεύεις πως μπορεί να βρεθεί κάποιος που να μας αγαπήσει..."

Μερικές φορές,ερωτήσεις φίλων,σε κάνουν να λυγίζεις.
Δεν ξέρεις τί απάντηση να δώσεις και ναι θα ήταν εύκολο ν απαντήσω σε κάποια πολύ νέα κοπέλα.....
Όμως η ερώτηση έγινε σε μένα,από φίλη μου,36 χρονών χωρισμένη με 5 (ναι σωστά διαβάσατε "πέντε") παιδιά
Την γνώρισα πριν αρκετό καιρό,στο μπαράκι στέκι μου,δεν δείχνει πάνω από 30 ...λεπτομέρειες..καμμιά φορά την άκουγα να τραγουδά,τα βράδια που είχε ζωντανή μουσική,δεν είναι επαγγελματίας τραγουδίστρια...απλά όταν ήθελε να πει κάποιο τραγούδι,έπαιρνε το μικρόφωνο.
Φωνή καταπληκτική,ερμηνεία το ίδιο... Βγαίνει τέτοιος καϋμός στη φωνή της,δεν αντέχεται εύκολα.Η φωνή της ήταν και η αφορμή να γνωριστούμε. Κάποια στιγμή έμαθα την ιστορία της.Παντρεύτηκε πολύ μικρή,ο γάμος της όσο κι αν προσπάθησε να τον κρατήσει,διαλύθηκε,τα 5 παιδιά ήρθαν πριν καν συνειδητοποιήσει,ή μάλλον καταλάβει και μετά συνειδητοποιήσει,πως αυτός που παντρεύτηκε ήταν (είναι) αλκοολικός.
Δεν άντεξε τα "συμπαρομαρτούντα" της ζωής μ έναν αλκοολικό,πήρε τα παιδιά έφυγε.
Ούτε που υπάρχει λόγος,να μεταφέρω εδώ,ποιά είναι αυτά τα συμπαρομαρτούντα,λίγο πολύ γνωστά σ όλους μας είναι.
Πάντα την έβλεπα χαμογελαστή,ποτέ δεν παραπονέθηκε -απλή αναφορά στο πώς ήταν και πώς είναι η ζωή της τώρα,ναι έκανε-δεν δραματοποίησε,ούτε μεγαλοποίησε τίποτε...
Ώσπου ένα βράδυ,απλά καθόμασταν ακούγαμε μουσική....ίσως να φταιγε η μουσική,ίσως λίγο το ρακόμελο...ακούμπησε το κεφάλι της στον ώμο μου και με ρώτησε: "Πιστεύεις πως μπορεί να βρεθεί κάποιος που να μας αγαπήσει";;Παιδάστικα διατυπωμένη η ερώτηση,τη μεταφέρω αυτούσια,χωρίς να διορθώσω τη σύνταξη των λέξεων...για να δείξω πόσο αυθόρμητα παιδικό παράπονο βρήκα να εκφράζεται μέσα από αυτήν την ερώτηση.
Η ερώτησή της με τσάκισε στην κυριολεξία.Δεν απάντησα τίποτε.Έτσι κι αλλιώς την απάντηση την ξέραμε και οι δυό...
Εύκολα θα μπορούσα ν αποφύγω οποιαδήποτε σκέψη,λέγοντας τα τετριμμένα,"ναι ...εννοείται πως ναι... και πως αν σ αγαπάει πραγματικά,δεν θα υπολογίσει τίποτε,ούτε καν το γεγονός πως μαζί σου είναι 5 παιδιά...κλπ κλπ κλπ... "
Ίσως να μην έχει σημασία ο αριθμός των παιδιών...εγώ έχω 1 καμμιά μα καμμιά σημασία..
Έχω καταλάβει(ναι και το βίωσα),πως πολύ δύσκολα γίνεται "αποδεκτή" απ τον περίγυρο του όποιου άντρα,(κυρίως απ τη μητέρα του) μια χωρισμένη γυναίκα με είτε 1 είτε 5 παιδιά,σε αντίθεση μ έαν χωρισμένο άντρα με παιδιά..
Γι αυτό και λύγισα...
Της είπα όμως μια αλήθεια,ή κάτι που εγώ τουλάχιστον πιστεύω,πως είναι αλήθεια...
Πως ο κόσμος φοβάται...και πιο πολύ φοβάται αυτούς που δεν φοβούνται τίποτε.
Πόσες γυναίκες ξέρετε που θ άφηναν την οποιαδήποτε "ασφάλεια" και θ αναλάμβαβαν μόνες τους την ευθύνη-εντάξει το δέχομαι είναι πιο εύκολο με ένα παιδί- για πέντε παιδιά;
Είναι μόνο 36,και η ψυχή της λαχταρά... ενα κόκκινο καπέλο (από το ποστ της αλκιμήδης)
Όχι κάποιον που θα την συντηρεί και θα συντηρεί και τα παιδιά,μέχρι τώρα τα καταφέρνει μια χαρά και χωρίς τη βοήθεια των γονιών της,που δεν ζουν πια....
(Ούτε οικονομική βοήθεια απ τον πατέρα των παιδιών,που χει εξαφανιστεί)
Το θέμα μου δεν είναι αυτός...
Είναι η ερώτησή της,που με "τσάκισε" γιατί πολλές από μας εδώ (κι εκτός μπλογκόσφαιρας,όπως η φίλη μου) το αναρωτιόμαστε αυτό και μας τρομάζει η αλήθεια.
Είτε έχουμε ένα παιδί είτε πέντε........



(Ο πίνακας είναι λεπτομέρεια απ το έργο του Klimt " Τα τρία στάδια της ζωής" 1905)

buzz it!

90 Comments:

Blogger renata said...

Εδώ το τρέμουν κι άλλες (χωρισμένες χωρίς παιδιά), αλλά αναγνωρίζω πως η περίπτωσή σας είναι πιο περίπλοκη! Το εύχομαι όμως ...

5:29 μ.μ.  
Blogger Alexandra said...

ναι, όταν έρθει η ώρα και αν είμαστε ανοιχτοί, χωρίς φόβο, αν αφήσει κάποιος το ένστικτο, ναι, μπορεί κάποιος να μας αγαπήσει...

5:50 μ.μ.  
Blogger advocatus diaboli said...

Πω πω! Πολύ δύσκολη περίπτωση, με τη σημερινή κατάσταση που κανείς δεν θέλει να αναλαμβάνει υποχρεώσεις. Από την άλλη, μια τέτοια εξαιρετική γυναίκα θα έχει να προσφέρει πάρα πολλά σε όποιον την πλησιάσει, αφήνοντας στην άκρη το «εγώ» του και βαδίζοντας προς το «εμείς». Απίστευτο...

6:10 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ ρένι ειλικρεινά το θέμα δεν είμαι εγώ. Είναι η κοπέλα αυτή..
@αλεξάντρα χωρίς να φοβηθεί τίποτε;;; Έστω και ναι ...εμείς θα μπορούμε;; Ή όποιον "κάτσει" σκεπτόμενες πως σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι... Δες το λίγο πιο ρεαλιστικά
@αντβ στην τρίτη σου πρόταση τα λες όλα!!!

6:48 μ.μ.  
Blogger allmylife said...

Ανταποδίδω (παραφρασμένη)την απάντηση σου - στο προηγούμενο ποστ σου:
Σου φαίνεται πως δεν μπορεί κανείς;;;

7:15 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ζωή μας ... δεν είμαι εγώ το θέμα εδώ... είναι η ερώτηση της κοπέλας...αλλά επιμένω πως όχι και μακάρι να χω άδικο

7:19 μ.μ.  
Blogger Alexandra said...

πιστεύω στο ένστικτο, στην κατάλληλη στιγμή και στην τύχη...

8:25 μ.μ.  
Blogger αλκιμήδη said...

υπάρχει κάποιος που μας αγαπάει ήδη (στη περίπτωση της φίλης σου, κάποιοι), τα παιδιά μας...
Όσο για τους άλλους, πόσο σημαντικοί είναι τελικά;
Και πόσο απαραίτητοι;

Εγώ πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα παρουσιαστεί και κάποιος άλλος να μας αγαπήσει, απλά δε περιμένω πιά.

8:26 μ.μ.  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Εγώ διατυπώνω την εξής απορία: καλά, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν άντρες που να αγαπάν (ή να λένε πως αγαπάν) κάτι κοριτσάκια ... σαχλοκούδουνα και να μην μπορούν να αγαπήσουν κάτι γυναίκες σαν κι εσάς! Μήπως επειδή ζούμε στην εποχή των λάιτ; Λάιτ γιαούρτι και λάιτ γυναίκα; Τι να πώ; Πάντως και η δική σας ευθύνη δεν είναι μικρή, που πάτε και παντρεύεστε τα πλέον ακατάλληλα άτομα (και κάνετε και τόσα παιδιά μαζί τους). Συγγνώμη αν μίλησα σαν δασκαλίτσας...

8:27 μ.μ.  
Blogger Markos said...

Nα σας αγαπήσουν θα βρεθούν πολλοί.
Τα όρια της αγάπης τους είναι που δεν μπορώ να ορίσω.
Ξέρεις, είναι σκληρό που θα το πω, αλλά ναι, με ένα ή με δέκα παιδιά, το θέμα είναι ότι η γυναίκα είναι πια ΚΑΙ μάνα.
Και οι ρόλοι τότε είναι διαφορετικοί.
Και οι φόβοι είναι άλλοι...
Αλήθεια δεν είναι ενδιαφέρον το ότι η πραγματική αντίδραση προέρχεται επίσης από γυναίκα με τον ίδιο ακριβώς ρόλο; (την άλλη μάνα...)

Καλησπέρα.

9:00 μ.μ.  
Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη said...

..για μενα το θεμα ειναι αλλο..
οτι θα αγαπηθεις..θα αγαπηθεις..
αλλα η συγκατοικηση ειναι αλλο..
εκει πρεπει να ταιριαζεις..Απολυτα..γιατι σιγουρα σκοπος δεν ειναι να ξαναχωρισεις εε??
επειτα..(διλλημα στο οποιο βρεθηκα καποτε και εγω εχοντας ομως πισω μου την ασφαλεια ενος γαμου)..δυο παιδια εγω..και δυο αυτος..εγω μπορουσα??εκανα πολλες σκεψεις και αναλυσεις..και σκεφτηκα..
δυσκολο το ιδανικο που ονειρευομαστε..μεχρι και ακατορθωτο θαλεγα..σκεψου λοιπον μεσα σε ολη την ανοχη και τα μαλωματα(που σιγουρα θα ερθουν)να υπαρχει και το βαρος ξενων παιδιων..
τα δικα σου ξενα γι αυτον..τα δικα του ξενα για σενα..
ολες βεβαια οι σκεψεις μου πισω απο την ασφαλεια του γαμου μου..
φιλια παντα..:)))))

9:21 μ.μ.  
Blogger candyblue said...

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δεν είναι σίγουροι αν τους αγαπάνε..
..κι όμως ξαφνικά..ακούμε:σ'αγαπώ..

9:41 μ.μ.  
Blogger nosyparker said...

Αμάν βρε κούκλα, τι διλήματα θέτεις βραδυάτικα! Την επόμενη φορά που θα πας για ρακόμελα, να με πάρεις κι εμένα, έχω πολλά να σου πω. Και πιωμένη λέω περισσότερα και τα λέω και καλύτερα. Καμιά φορά μου ξεφεύγει και κάνα δάκρυ και κάνω καλές φίλες.

10:14 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ αλεξάντρα ίσως :)
@αλκιμήδη μου εννοείται τα παιδιά μας,αλλά να που το ποστ σου στάθηκε αφορμή και γι αυτό ...και δεν νομίζω πως είναι υγιές,να "στηριζόμαστε" τόσο στα παιδιά μας. ο "δεν περιμένω πια" μου ακούστηκε όχι τόσο αληθινό...
αν το λέμε εμείς με 1 παιδί η φίλη μου τί πρέπει να πει;;
@ ασκαρδαμυκτί καλώς σε Δεν μίλησες σαν δασκαλίτσας,ούτε πιστεύω πως ζούμε τόσο πια στην εποχή των "light"
Επίσης καμμιά μα καμμιά φίλη εντός μπλογκόσφαιρας ή εκτός δεν αποποιήθηκε την ευθύνη της στο 'χωρισμό"
@ Μάρκο δεν ειλικρεινά δεν κατάλαβα τίποτε απ όσα μου γραψες.... :(
@ φεγγαραγκαλιασμένη μας ... τώρα θα τη θυσίαζες αυτή τη σιγουριά..αν υπήρχε λόγος;;
@ κάντυ καραμελίτσα.... ξαφνικά ναι αλλά το θέμα είναι να μπορούμε να πούμε κι εμείς το ίδιο κι όχι επειδή "βρέθηκε" κάποιος!! xxx

10:23 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ περίεργο γατάκι μας αν σ αρέσει είσαι ευπρόσδεκτη :)

10:26 μ.μ.  
Blogger Lost said...

με 5, με 1, με κανένα, στη ζωή οοοοοόλα μπορούν να συμβούν. μερικές φορές δεν συμβαίνει τίποτα. οπότε ας σταματήσουμε να περιμένουμε ένα "κάτι" συγκεκριμένο. ο χρόνος είναι τελικά πολύ λίγος. καληνύχτες

10:45 μ.μ.  
Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη said...

@..να θυσιασω τη σιγουρια του γαμου μου??
κοιτα..αν περνουσα ασχημα σιγουρα θα το ειχα κανει..αν και πολυ δυσκολο για μενα..δεν εχω μαθει να ζω μονη..
ημουν ετοιμη να τη θυσιασω..πιστευοντας πως βρηκα Τον αλλον αντρα..και βεβαια μετα απο μεγαλο χρονικο διαστημα με προβληματα..
αλλα δεν αξιζει να το κανεις αυτο για κανεναν πιστευω τελικα..ολες οι σχεσεις καταληγουν στο ιδιο σημειο..κυκλο κανουν..ακομη και οι πολλοι μεγαλοι ερωτες..φαντασματα στην καρδια μας..
εκ των υστερων και με ψυχραιμια πλεον..οσο το σκεφτομαι..πολυ δυσκολο..να σταθει οικογενεια νεα.. με τα παιδια σου και τα παιδια μου κλπ
θελει ποοολυ φιλοσοφημενα ατομα..
και να ταιριαζουν απολυτα..
υπαρχει αυτο??
ουφ...πολλα ειπα..συγγνωμη..φιλια!!

10:47 μ.μ.  
Blogger nosyparker said...

Δεν ξέρω γιατί, τελευταία όταν πίνω και μοιράζομαι, δακρύζω...

10:59 μ.μ.  
Blogger candy's τετραδιακι said...

Παντα θα υπαρχουν ανθρωποι να μας αγαπησουν πραγματικα..:)
Aρκει να μπορεσουμε να τους "δουμε"
Φιλακια γλυκουλι:)

11:02 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ φεγγαραγκαλιασμένη μια τέτοια απάντηση περίμενα... ειλικρινέστατη..
και γράφε όσο θες :)
@γατάκι αξίζει;;;
@κάντι..αρκεί ναι... xxx

11:11 μ.μ.  
Blogger George said...

Νομίζω το ερώτημα πρέπει να συμπληρωθεί και με την φράση "εσείς οι γυναίκες μπορείτε να αγαπήσετε αυτόν που θα σας αγαπήσει;". Και εξηγώ. Συνήθως μια γυναίκα όταν γίνεται μάνα η πρώτη της σκέψη είναι τα παιδιά της. Δυστυχώς εμείς που μέχρι εκείνη την ώρα μπορεί να παίζαμε έναν (α) ρόλο στην ζωή σας, αμέσως μετά τα παιδιά ο ρόλος μας γίνεται (α/2). Αυτό μας ενοχλεί.
Φαντάσου λοιπόν μια μητέρα με 5 παιδιά να καταφέρει να βρεί χώρο και τρόπο να αγαπήσει άλλο ένα. Τον νέο της σύντροφο που σίγουρα κρύβει ένα παιδί μέσα του.
Έτσι λοιπόν θεωρώ οτι αν απαντήσετε σ' αυτό το δεύτερο ερώτημα θα βρείτε και την απάντηση στο πρώτο.

11:25 μ.μ.  
Blogger melomenos said...

το "σ'αγαπώ" που ακούγετε από
πολλούς/ες έχει πια ξεφτιλιστεί είναι μια κοινή λέξη...
την πραγματική αγάπη δεν την νιάζουν παιδιά! τα παιδιά είναι αναπόσπαστο κομμάτι της μητέρας τους, αν την αγαπάς αγαπάς και τα παιδιά της το ίδιο!
Απο την στιγμή που μπεις στην διαδικασία να σκέφτεσαι πως θα ζήσω μαζί τους έχασες το παιχνίδι της αγάπης!!!

Μιά ζεστή νύχτα να έχεις με ένα ολοφώτεινο μισοφέγγαρο να μας κοιτάζει απο ψηλά!

"Μα σαν σπάσουν τα φτερά σου
και βυθιστείς σε πέλαγα βαθιά
πάντα θα υπάρχει μια
αγκαλιά
ψηλά να σε σηκώσει..."

11:29 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@george όλα καλά και σωστά όσα έγραψες...δεν απάντησες όμως..εσύ θα μπορούσες με μια γυναίκα με 5 παιδιά;;;
:)

11:29 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ melomenos καλώς σε ...θεωρίες... λόγια...λόγια όμορφα λόγια πανέμορφα λόγια αυτά
τη στιγμή που πρέπει να γίνουν πράξη όμως;;;

11:32 μ.μ.  
Blogger γιώργος said...

καλησπέρα...
η φίλη σου, τι εενοεί με την ερώτηση που σου έκανε;
αν την αγαπήσει κάποιος ή αν κάποιος μπορεί να ζήσει μαζί της με 5 παιδιά;;;

αν πάρουμε το πρώτο σκέλος,
πιστεύω ότι η απάντηση είναι 'ναι'...
πάντα υπάρχουν ελπίδες να αγαπηθείς...
αυτό είναι κάτι που ελπίζεις...

αν πάρουμε το δεύτερο σκέλος,
πιστεύω ότι η απάντηση είναι 'όχι'...
και αυτό, γιατί είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιος
ο οποίος θα παραγνωρίσει το γεγονός των 5 παιδιών
και θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στην ανατροφή τους...
αυτό, είναι κάτι που, προσωπικά, το βλέπω ακατόρθωτο...

καληνύχτα αλκυόνη...

12:02 π.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ Γιώργο να τη δεχτεί και να την αγαπήσει όπως είναι
με τα 5 παιδιά... (αν και οικονομικά δεν χρειάζεται ο κάποιος στην ανατροφή τους) ναι κι εγώ το ίδιο βλέπω και ξέρω πως αυτή είναι η πραγματικότητά μας.
Αν όμως γιώργο μου ήταν φίλος μου και όχι φίλη....τότε δεν θα ταν όλα διαφορετικά
άρα είμαστε ή γινόμαστε ;;;
πολυλογώ κι εγώ...
καληνυχτα Γιώργο ..κι αύριο μέρα είναι
:)

12:09 π.μ.  
Blogger γιώργος said...

δεν πιστεύω ότι έχει να κάνει με το
αν είσαι άντρας ή γυναίκα...
η κατάσταση είναι που μετράει...
πιστεύεις ότι αν οι ρόλοι ήταν διαφορετικοί,
ένας άντρας θα αγαπιόταν ευκολότερα;;;
δεν το νομίζω...

12:21 π.μ.  
Blogger Λούκι said...

"Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δεν είναι σίγουροι αν τους αγαπάνε..
..κι όμως ξαφνικά..ακούμε:σ'αγαπώ.."
Θα συμφωνήσω απόλυτα με τη φίλη μας candy.
Αλλά θα συμφωνήσω,στο ότι υπάρχουν αρκετοί άντρες που δεν αντέχουν μία γυναίκα, φαινομενικά τουλάχιστον, δυνατή! Δυστυχώς, είναι μεγαλωμένοι και αυτοί αλλά και εμείς με στερεότυπα...
Πάντως στη ιστορία της φίλη σου αλλά και τη δική σου είναι ότι υπάρχουν παιδιά, που είναι πολύ σπουδαίο πράγμα...
Καλή δύναμη!

8:05 π.μ.  
Blogger Παιδίσκη ερωμένη said...

Την μαμά μου πάντως την αγάπησαν...
Κι ας με είχε μικρό και αρρωστιάρικο... :)

8:18 π.μ.  
Blogger melomenos said...

Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

9:33 π.μ.  
Blogger melomenos said...

δεν είναι θεωρίες καλή μου
καλή σου μέρα

9:34 π.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@γιώργο καλημέρα ...αν όχι θα αγαπιόταν ευκολότερα,θα γινόταν πιο εύκολα αποδεκτός απ τον περίγυρο;; μήπως;;
@Λούλι καλώς ήρθες πολύ θα θελα να μπορούσα κι εγώ τόσο εύκολα να συμφωνήσω με την κάντυ.. αλλά τα "στερεότυπα" που λες..
@μικρά μας.. και η μαμά σου υπήρξε τυχερή αν αγάπησε κι αυτή το νέο της σύντροφο αλλά κι εσύ ήσουν ένα -έστω μικρό και αρρωστιάρικο ;p - παιδάκι και παραμένεις μικρό όχι αρρωστιάρικο xxxxx
@μελωμένος γενικά μιλώντας είναι θεωρίες...
Εσύ θα σουν διατεθιμένος να επωμιστείς την "ευθύνη" και συμβίωση με 5 παιδιά; Λόγια όλοι μας ξέρουμε να λέμε κι ίσως όλοι μας έχουμε πει κι όταν φτάνει η στιγμή να τα κάνουμε πράξη... εξαφανιζόμαστε,ξεχνάμε,βρίσκουμε δικαιολογίες...
Κι είναι τόσο θλιβερό. Το γενίκευσα τώρα δεν μιλάω για το συγκεκριμένο θέμα
Καλημέρα

9:43 π.μ.  
Blogger asteroid said...

Δεν ειμ' εγώ, που συμφωνώ με την Φεγγαροαγκαλιασμένη και με τον Γιώργο... Η ζωή είναι... η ίδια η ζωή!
Βεβαίως και θα βρεθεί κάποιος, που θα την αγαπήσει την φίλη σου! Μπορεί, στην πορεία, να βρεθούν και περισσότεροι από έναν! Το δύσκολο έως απίθανο - αλλά και αντικειμενικά δικαιολογημένο, αν θέλουμε να λέμε την αλήθεια - είναι να την παντρευτεί ή να συγκατοικήσει μαζί της (τους) υπό αυτές τις συνθήκες. Και όχι αναγκαστικά επειδή μπορεί να μη την αγαπά αρκετά, ώστε να το κάνει. Είναι πολύ πιθανό να θέλει απλώς να προστατεύσει τα αισθήματα και των δυό τους, να μη θέλει να τα βάλει σε δοκιμασίες... Βεβαίως, μια μάνα "πάει πακέτο" προκαταβολικά με τα όσα παιδιά της, όπως "πακέτο πάει" αντίστοιχα και ένας πατέρας σε μονογονεϊκή οικογένεια, και δεν μπορεί να γίνονται διαχωρισμοί του τύπου "Σ' αγαπώ, σε θέλω, αλλά χωρίς τα παιδιά σου, βρε κούκλα (κούκλε) μου...". Στην πράξη, όμως, η δοκιμασία της καθ' οιονδήποτε τρόπο συμβιώσεως αποδεικνύεται μεγάλη - στις δε περισσότερες περιπτώσεις αξεπέραστη - κι όχι μόνον για την αγάπη και τα αισθήματα μεταξύ των δύο ούτε μόνο για τους δύο ως προσωπικότητες και χαρακτήρες, αλλά και για τα ίδια τα παιδιά... των οποίων η θέση στο όλο puzzle δεν είναι διόλου αμελητέα, όσο κι αν λέμε εμείς, οι γονείς, ότι ναι, έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε κι εμείς...
Εν ολίγοις, ναι, έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε κι εμείς, αλλά αν η ζωή, η τύχη, η μοίρα ή οι δικές μας επιλογές μας έφεραν στην θέση της φίλης σου, το δικαίωμα αυτό αναγκαστικά περιορίζεται ή μετατοπίζεται σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, έξω από το πακέτο "γονέας+παιδιά"... Και επίτρεψέ μου μια τελευταία παρατήρηση : Σε τέτοια περίπτωση, δεν έχει ΚΑΜΜΙΑ, ΜΑ ΚΑΜΜΙΑ, σημασία το φύλο του γονέα. η αντιμετώπιση των τρίτων, τα προβλήματα, οι επιφυλάξεις... όλα ακριβώς ίδια κι απαράλλαχτα είναι!..

9:48 π.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ αστεροϊδή μου ... επιμένω... Η ζωή είναι κάτι το αφηρημένο στο οποίο εμείς ΔΕΝ έχουμε καμμιά συμμετοχή στο πώς διαμορφώνεται; Πώς τη διαμορφώνουμε;;
Οι επιλογές μας είναι δικές μας ή απόρροια του "περίγυρου" και το φόβου μας;;
και ναι κι εγώ συμφωνώ με τον γιώργο και τη γεγγαραγκαλιασμένη...
καλή σου μέρα :)

9:58 π.μ.  
Blogger melomenos said...

ναι ειμαι διαθετιμένος όταν αγαπάω
και το έχω κάνει μόνο που ειναι 4 τα παιδιά

10:08 π.μ.  
Blogger Asimenia... said...

Θα τους βρείτε...Συνηθισμένο αυτό που λέω, αλλά έτσι πιστεύω. Για ολους μας υπάρχει εκείνο το άλλο μισό, που μέχρι να το βρούμε περνάμε απο πολλά ακατάλληλα μισά...Κάποτε όμως το βρίσκουμε. Ίσως όχι όλοι, αλλά ελπίζω να το βρείτε και πολύ πολύ σύντομα....Εγώ το βρήκα, αλλά μονίμως λείπει...Αχ!Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα σε αυτή τη ζωή...

10:17 π.μ.  
Blogger Όνειρα γλυκά.. said...

Αλκυόνη, μάλλον είμαι από τις τυχερές ..Είμαι με έναν άνθρωπο που με στήριξε με όλους τους τρόπους (οικονομικά και ψυχικά), δέχεται ότι έχω λίγες ώρες για κείνον , για χάρη του παιδιού μου και αν δεν ήταν αυτός δεν νομίζω να ξεπερνούσα εύκολα την ταπείνωση και τον εμπαιγμό του πρώην άντρα μου .. Με έκανε να νιώσω δυνατή και γυναίκα ..Σε κάθε δυσκολία μου λέει " εγώ είμαι εδώ .. " Αυτό μόνο μου φτάνει ..

10:21 π.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ melomenos τότε είσαι η εξαίρεση και γιατί δεν το λεγες απ την αρχή;;;;
:)
@ ασημένια μας ... το "ψάξιμο" όπως λες δεν είναι το θέμα μας...ίσως και να πρεπε..δεν ξέρω,απλά η ερώτηση με προσγείωσε τόσο μ έκανε ν αναρωτηθώ πράγματα που ούτε είχα σκεφτεί...για μένα όλα ήταν εύκολα όχι όμως για τη φίλη μου (ή έστω μου φαίνονταν ε'υκολα)
Μονίμως λείπει;;; Κάτι μου διαφεύγει εδώ... Μιλάς για σχέση με μεγάλη απόσταση γεωγραφική;;;
@ όνειρα γλυκά μας καλώς ήρθες..
μ ένα παιδί το ξέρω από προσωπική πείρα είναι εύκολο
Αλλά οκ τί να λέμε τώρα
χαίρομαι που παίρνω και τέτοια μηνύματα όπως το δικό σου.
:)

10:30 π.μ.  
Blogger γιώργος said...

μήπως, τελικά, η ερώτηση θα έπρεπε να ήταν:
'θα γίνουμε ποτέ αποδεκτές από τους άλλους;'...
ή
'θα μπορέσουν να μας αποδεκτούν με 5 παιδιά;'...

τότε όμως, δεν μιλάμε για αγάπη, μιλάμε για αποδοχή...

10:38 π.μ.  
Blogger Composition Doll said...

Μάλλον η ερώτηση δεν θα πρέπει να είναι αν "θα βρεθεί κάποιος να μας γαπήσει" αλλά "θα βρεθεί κάποιος να μας αγαπήσει και να τον αγαπήσουμε κι εμείς?".

Το να σε αγαπήσουν ή να αγαπήσεις είναι εύκολο. Και τα δύο μαζί είναι που δεν συμπίπτουν πάντα...

11:13 π.μ.  
Blogger asteroid said...

Βεβαίως και συμμετέχουμε στην διαμόρφωση της μέχρι τώρα και της μετέπειτα ζωής μας, όπως, βεβαίως, και συμμετέχει η μοίρα, η τύχη κ.λπ., μέχρι κάποιο βαθμό...
Βεβαίως και δικαιούμαστε να ψάχνουμε, να ελπίζουμε, να προσδοκούμε, βεβαίως και πολλά πράγματα εξαρτώνται από το πώς και πόσο κινούμαστε, για να βρούμε ό,τι χρειαζόμαστε, ό,τι επιδιώκουμε, ό,τι θεωρούμε πως μας αξίζει! Από την άλλη πλευρά, όμως, επειδή υπάρχουν και κάποιες αντικειμενικές περιστάσεις, κάποιοι περιορισμοί, μπορεί να πρέπει να βάζουμε και λίγο νερό στο κρασί μας, να συμβιβαζόμαστε τόσο όσο χρειάζεται... για να βρούμε την ευτυχία, που σε δεδομένη στιγμή υπό δεδομένες συνθήκες μπορούμε να έχουμε...
Αλλοιώς : Η κλασική ταινία "Now, Voyager" κλείνει με μιαν αξέχαστη και εξ ίσου κλασική ατάκα της Bette Davis προς τον εραστή της, που για κάποιους λόγους δεν μπορεί, αν δεν απατώμαι, να γίνει σύζυγός της : "Ας μη ζητάμε το φεγγάρι, έχουμε τ' άστρα...".

11:22 π.μ.  
Blogger melomenos said...

δεν ειναι η εξαίρεση
και νομίζω οτι δεν λέγονται όλα έτσι! αλλά με ανάγκασες νομίζοντας ότι λέω λόγια του αέρα, φυσικά και οι περισσότεροί μας την κάνουν έτσι αλλά όπως σου είπα δεν ειναι "αγάπη" αυτό αλλά βόλεμα μέχρι να σφίξουν τα πράγματα!!!

καλή σου μέρα να έχεις

11:44 π.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ γιώργο ναι άλλωστε το γράφω...άφησα "αδιόρθωτη" την ερώτηση... :)
@ ντολ ... μήπως αν ξαναδιάβαζες το ποστ;;;
@ αστεροϊδή μου τόσος "συμβιβασμός" πια;;;; :)

11:46 π.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ melomenos δεν ξέρεις πόσο δίκιο έχει μ αυτό το "βόλεμα μέχρι να σφίξουν τα πράγματα" !!!!
καλημέρα και φιλάκι :)

11:48 π.μ.  
Blogger ΠΡΕΖΑ TV said...

Ο κοσμος ειναι πολυ μεγαλος εκει εξω και σιγουρα υπαρχουν καποιοι που μπορουν να αγαπησουν...
Οι περισσοτεροι ομως αρνουνται με το φοβο οτι ισως πληγωθουν...

12:34 μ.μ.  
Blogger asteroid said...

Όχι ΤΟΣΟΣ συμβιβασμός! Απλώς, όσος χρειάζεται, ακριβώς όσος χρειάζεται, γιατί έχουμε κάνει κι εμείς τις επιλογές μας πια ή, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, υπάρχουν κάποια δεδομένα στην ζωή μας αναπόδραστα, οπότε... οπότε δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας, δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι... δεν μπορούμε, στο όνομα αυτού του απόλυτου, να διακινδυνεύουμε κι αυτό ακόμη, που μπορούμε να έχουμε και να απολαμβάνουμε...

1:59 μ.μ.  
Blogger asteroid said...

Και, βέβαια, όπως πάντα, όπως όλοι, μιλάω αυστηρά προσωπικά, από προσωπική πείρα και προσωπικά βιώματα... Διόλου δεν αποκλείω άλλοι νάναι πιο τυχεροί και πιο ριψοκίνδυνοι ή απλώς νάχουν διαφορετικές εμπειρίες και βιώματα.

2:02 μ.μ.  
Blogger George said...

αν ήξερα ότι θα ήταν θετική η απάντηση στην δική μου ερώτηση να είσαι σίγουρη πως θα μπορούσα αλκυόνη.

2:18 μ.μ.  
Anonymous Ο Γλάρος said...

΄Βεβαιως και μπορεί. Το ΖΩ! Το δύσκολο είναι να διατηρηθεί η αγάπη, να κρατήσει, να επιζήσει μεσα από τις δυσκολιες, τα καλά και τα άσχημα της καθημερινότητας. Και αυτό το ΖΩ!!!

2:24 μ.μ.  
Blogger Sigmataf said...

Koυκλί κοίτα ψηλά και χαμογέλα.
Καλά το πας!

3:10 μ.μ.  
Blogger Asimenia... said...

Πολύ μεγάλη γεωμετρική απόσταση Αλκυόνη μου...Ναυτικός βλέπεις...

3:34 μ.μ.  
Anonymous pngts3 said...

Το να θέλει κάποιος να την αγαπήσει, δηλώνει ότι θέλει κάποιος να την διαλέξει. Έτσι δε γίνεται σήμερα; οι άνθρωποι μας διαλέγουν.
Στο νησί που ναυάγησα, τα παιδιά και μάλιστα τα πολλά παιδιά είναι ο αληθινός πλούτος και η φίλη σου θα διαλέξει αυτή τον άντρα που θα της συμπαρασταθεί.

3:45 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@Tv αρνούμαστε πιο σωστό ε;; :)
@γιώργο εντιμότατη απάντηση
@ γλαράκι καλή δύναμη και καλώς ήρθες :)
@Σ-ΤαΥ χμμμμ
@ασημένια πάντα ήρεμες θάλασσες να βρίσκει :)
@pngts3 αν γίνει κάπως έτσι θα γίνει...
:)

4:17 μ.μ.  
Blogger Ντέφι said...

όλη η αλήθεια στον τίτλο του post αλλά χωρίς ερωτηματικό..

με θαυμαστικό..

κι απάντηση:

''Ναι, σίγουρα ναι
πολύ''

4:38 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ ντεφάκι μ πάντα αισιόδοξο....
xxxxxx

4:55 μ.μ.  
Blogger 3 parties a day said...

Κι εμένα μου φαίνεται πως δεν έχει και πολλές πιθανότητες.
Θα στρίψει α λα γαλλικά, πριν καλά-καλά την γνωρίσει.
Όσο γι αυτό που της είπες εσύ της φίλης σου, ναι, είναι αλήθεια. Πολλοί φοβούνται αυτούς που δεν φοβούνται τίποτε.
Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση, φοβούνται πως η ζωή τους, θα πάει κατά διαόλου με πέντε παιδιά, που δεν είναι και δικά τους...

5:57 μ.μ.  
Blogger nyctolouloudo said...

το θεωρώ μεγάλη βλακεία και έχω βαρεθεί να ακούω να λένε οι άντρες ό,τι όταν η γυναίκα αποκτήσει παιδιά αυτοί έρχονται σε δεύτερη μοίρα....
ή πέντε παιδιά έχω ή δεκαπέντε η αγάπη για τον άντρα-κάτω από κανονικές συνθήκες μιας οικογένειας-είναι και παραμένει η ίδια. δεν την μοιράζομαι με τα παιδιά. όποια ή όποιος το κάνει έχει χάσει θριαμβευτικά το παιχνίδι.
το να έχω/έχει παιδί/παιδιά δεν το θεωρώ πρόβλημα για μία καινούργια γνωριμία, σχέση, γάμο. δεν γίνεται να θέλω αυτόν/αυτή χωρίς τα παιδιά. ή όλα ή τίποτα. εάν κάποιος/κάποια δεν το δέχεται, δεν το σέβεται, δεν το εκτιμάει ας πάει να βρει κάτι άλλο. δεν σου/μου/της/του/μας αξίζει!!!

ναι Alkyoni μπορεί να βρεθεί κάποιος!!!
και αυτός ο κάποιος θα είναι ένας υπέροχος άνθρωπος και όχι αμπλαούμπλας και αρπακόλλας όπως είναι οι περισσότεροι σήμερα.

6:02 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ 3parties καλώς ήρθες.. εγώ δεν δίνω καμμιά πιθανότητα...
Με συγκλόνισε η φράση σου "φοβούνται πως η ζωή τους, θα πάει κατά διαόλου με πέντε παιδιά, που δεν είναι και δικά τους..."
πόσο δίκιο έχεις!!!!
@ μεθυσμένα μ χρώματα μην ξεχνας... ζεις στην γερμανία και όχι στην Ελλάδα (και μετά λέω εσένα πεζή!!!!)
σου χω παράδειγμα φίλης μου με τρία παιδιά που ξεκίνησε νέα οικογένεια...ο άντρας της ο καινούριος είναι Ολλανδός
Το ΕλλάΝΤα ΝΤεν σου λέει κάτι;;;;
φιλώ σε
:)

6:12 μ.μ.  
Blogger Markos said...

Nα σας αγαπήσουν θα βρεθούν πολλοί. Τα όρια της αγάπης τους είναι που δεν μπορώ να ορίσω.

Λέω λοιπόν ότι οι συναναστροφές, η επικοινωνία, οι επαφές, θα φέρουν σίγουρα ανθρώπους του αντίθετου φύλου που θα ΣΑΣ αγαπήσουν. Δεν είναι όμως όλες οι αγάπες ίδιες.
Και οι σχέσεις που προκύπτουν σαν συνέπεια της αγάπης, διαφέρουν κι αυτές
Ποια είναι η μορφή σχέσης που θα θέλατε να προκύψει όμως μετά;
Να σε αποδεχτεί πλήρως; Η λογική απάντηση βέβαια είναι ΝΑΙ.
Και το/τα παιδιά σου;
Εδώ αρχίζουν να αναδύονται τα όρια. Όχι εξ αιτίας τους αριθμού των παιδιών, αλλά εξ αιτίας της ύπαρξης άλλων ευθυνών.
Νέο λοιπόν ερώτημα.
Θα μας αγαπήσει κάποιος τόσο, που θα δεχτεί και τις πρόσθετες ευθύνες;
Εδώ το είδος της σχέσης που θα διαμορφωθεί δεν έχει δυο πόλους. Έχει και άλλους.
Και αυτός που θα σε αγαπήσει θα χρειαστεί να αγαπήσει και τις άλλες σχέσεις που εσύ ήδη έχεις.
Και τότε τα πράγματα γίνονται περίπλοκα. Για σκέψου. Πολλές φορές, τις πιο πολλές, μια μάνα δεν μπορεί να ισοκατανήμει την αγάπη της στα παιδιά της, πώς θα τα καταφέρει ένας σύντροφος που έρχεται να μπει σε μια τέτοια δυναμική κατάσταση;
Να γιατί μίλησα για όρια της αγάπης. Όρια που θα χρειαστεί να επανακαθοριστούν να διευρυνθούν ενδεχομένως ή και να περιοριστούν

Αλήθεια δεν είναι ενδιαφέρον το ότι η πραγματική αντίδραση προέρχεται επίσης από γυναίκα με τον ίδιο ακριβώς ρόλο; (την άλλη μάνα...)

Όπως και εσύ σημειώνεις, μια από τις πιο ισχυρές αντιρρήσεις που θα εισπράξει ο άντρας, θα είναι μάλλον από την μάνα του.
Γιατί άραγε; Γιατί η μάνα(πεθερά) δεν θαυμάζει και δεν υποστηρίζει το ρόλο της μάνας(νύφης);
Ίσως γιατί ενδόμυχα εκείνη ξέρει, πως η μάνα(νύφη), στο μοίρασμα της αγάπης της μεταξύ του συντρόφου της και των ήδη υπαρχόντων παιδιών της, θα μεροληπτήσει. Υπέρ των παιδιών της βέβαια.
Και η μάνα(πεθερά) δεν θέλει το δικό της το παιδί, να βρει λιγότερη αγάπη από όση εκείνη θεωρεί πως του αξίζει...


(δεν ξέρω αν έγινα πιο κατανοητός από ό,τι στην αρχή, αλλά δεν μπορώ να τα αναλύσω περισσότερο, χωρίς να γράψω .. πραγματεία :) )

8:00 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

οκ μάρκο κατάλαβα τώρα τί εννούσες και σ ευχαριστώ..
αλλά αν ισχύει όντως το τελευταίο που λες,μήπως είναι καιρός να πάψουν οι ελληνίδες -κυρίως μανάδες (τώρα συνειδητοποιώ πόσο κοντά είναι η λέξη μανάδες-μαινάδες),να θεωρούν τα παιδιά τους σαν ακόμα ηλικιακά παιδιά;;;;
Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα...
καλό σου βράδυ :)

8:10 μ.μ.  
Blogger shades in the dark said...

Πιστεύω πως όχι.. πολύ δύσκολα θα βρεθεί κάποιος να σας αγαπήσει.
Όχι βέβαια ότι δεν υπάρχουν αλλά λέω ότι είναι πολύ δύσκολο.
Οι υποχρεώσεις και οι δυσκολίες της ζωής, μαζί με το ότι οι περισσότεροι δεν θέλουν να αναλαμβάνουν τις δικές τους ευθύνες πόσο μάλλον τις άλλες.
Έχω δυο παιδιά κι ένα γάμο πίσω μου.. η αγάπη για τα παιδιά μου και οι υποχρεώσεις που έχω γι’ αυτά είναι κάτι δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο, υπάρχει αρκετός χώρος μέσα μου για μια σχέση..
..αλλά όλα αυτά δεν μπορώ να τα’ αλλάξω και ούτε θέλω..
..αν βρεθεί κάτι στη ζωή μου που της δώσει χρώμα και μπορεί να δεχτεί αυτή τη κατάσταση έχει καλώς, αλλά και να μην βρεθεί πάλι καλώς έχει.
Κάνουμε τις επιλογές μας τα λάθη μας πολλές φορές και αργότερα τα βρίσκουμε μπροστά μας..
Δεν μπορούμε να πάρουμε ένα σφουγγάρι και να σβήσουμε το παρελθόν και τα λάθη, πάντα θα μας ακολουθούν.
Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο να βρεθεί κάποιος που θα μας αγαπήσει με όλα αυτά πίσω μας, και όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα θα νοιώσουμε.
Είναι σαν να έχουμε ένα αμάξι φορτωμένο με καθόλου κενό χώρο..
..και πίσω μας έρχεται ένα άδειο κάμπριο..
..σε ποιο θα διαλέξει η πανέμορφη έξυπνη κουκλάρα να κάνει ότο στοπ;
Καλό σου βράδυ.

8:24 μ.μ.  
Blogger Lili said...

Η γυναικα ειναι το υψιστο αγαθο το οοιο χανει την αξια του οσο περνουν τα χρονια. Με καθε παιδι που προστιθεται στην ανεμελεια της στο ενδιαφερον της, στην αγαπη της, την απομακρυνουν απο το επιθυμητο "πακετο".

Σε γενικες γραμμες οχι δεν μπορουμε να αγαπηθουμε ειτε με παιδι αειτε χωρις.
Υπαρχουν εξαιρεσεις, οπως το τζακ ποτ στο λαχειο, και αυτες σε κανουν να ελπιζεις και να ονειρευεσαι.

και να συμβιβαζεσαι στο τελος με οτι και οποιον θελησει να σταθει παλι σου, αν βρεθει.



Η φιλη σου μου θυμισε εμενα.
Αλλα αυτο με τα 5 παιδια χωρις γονεις...ΠΩΣ τα καταφερνει?

8:33 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@shades ...μ έκανες και χαμογέλασα..
(παρένθεση και συγνώμη γι αυτό,μέχρι τώρα δεν είχα καταλάβει πως είσαι άντρας...)
το κατάλαβα στις τελευταίες σου φράσεις
ήθελα την γνώμη ενός άντρα στην ίδια θέση...
και εσύ μίλησες τόσο αληθινά και με χιούμορ οφείλω να ομολογήσω
προσγειωμένα σταράτα
:) σ ευχαριστώ και καλό σου βράδυ ...

8:36 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

LiLi!!!
:)
εσύ κι αν είσαι ισοπεδωτική κι απαισιόδοξη καρδούλα μου...
συμφωνώ σε όλα όσα έγραψες εκτός απ το να συμβιβάζεσαι μ ότι κι όποιον κλπ κλπ...
δεν ξέρω αργότερα τί τώρα όμως με τίποτε τέτοιο δεν συμβιβάζομαι κι αν είναι να ναι έτσι το μέλλον δεν το θέλω να το βρω μπροστά μου..
Τώρα στο πώς τα καταφέρνει...
δουλεύει στο δήμο Θεσ/κης στη δημοτική αστυνομία στο τηλεφωνικό κέντρο,ενοίκιο δεν έχει,μένει στο σπίτι που της άφησαν οι δικοί της,και σίγουρα παίρνει κάποια επιδόματα πολυτέκνων κλπ... αλλά όπως και να το δεις σίγουρα πολύ δύσκολα τα βγάζει πέρα
Η ψυχούλα της το ξέρει μόνο.
καλό σου βράδυ LiLi xxxxxxxxxxxx

8:42 μ.μ.  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Mε άγγιξε το ποστάκι σου γι' αυτό ίσως και επανέρχομαι. Στο προηγούμενο σχόλιό μου σας καταλόγισα κάποιες ευθύνες όχι για το χωρισμό αλλά για την επιλογή του πρώην συζύγου και πατέρα των παιδιών σας! Εντάξει, δεν μπορώ να αντιληφθώ πως η φίλη σου αγνοούσε την κατάσταση του αλκοολικού συντρόφου της...
Η ιστορία όμως αυτή με συγκίνησε και με ενέπνευσε! Μου επιτρέπεις να σου αφιερώσω σχετικά ένα ποιηματάκι στο μπλογκ μου;

9:35 μ.μ.  
Blogger Μαύρος Γάτος said...

Καλησπέρα γειτόνισσα
(ας μην μεσολαβούσε η γρίππη μου...)

πολύ τρυφερό και ανθρώπινο το γραπτό σου

απάντηση; δεν έχω...

καλό βράδυ
Σ;))))

10:02 μ.μ.  
Blogger Markos said...

Alkyoni μου, αν πάψΕΤΕ οι μανάδες να θεωρείτε τα παιδιά σας ηλικιακά παιδιά, θα παραιτηθείτε από το όνειρο και την προσδοκία της Ελευθερίας !!!
Το θεωρείς εύκολο;

(Μεταξύ μας, δεν ξέρω και καμιά κοινωνία που να μη συμβαίνει το ίδιο... )

10:09 μ.μ.  
Blogger Άβατον said...

Προσωπικά δεν χαλάω φαιά ουσία για το Αύριο.
Αυτό που είναι να έρθει στο μέλλον θα έρθει ούτως ή άλλως και εκείνη την ώρα θα το αντιμετωπίσω.
Πράγματα που δεν τα ορίζουμε όπως ο Έρωτας λόγου χάρη, δεν υπάρχει λόγος να τα σκεφτόμαστε και να ανησυχούμε για αυτά.
Το θέμα είναι το σήμερα να είναι όμορφο και γεμάτο...το Αύριο θα το λογαριάσω όταν θα γίνει και αυτό με την σειρά του Σήμερα.

10:42 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ ασκαρδαμυκτί χαίρομαι που το ξανασκέφτηκες :)αυτό που προτείνεις θα χε ενδιαφέρον
@ μαύρε γατούλι περαστικά και καλώς ήρθες κι από δω :)
@ Μάρκο ίσως να μαι η μοναδική (που δεν το πιστεύω) που δεν θεωρώ -αν και είναι παιδί- ηλικιακά παιδί το γιό μου και δεν ξέρω αν κάποιες φορές μήπως κάνω λάθος
@άβατον και πολύ καλά κάνεις και ίσως να ναι και πολύ καλή αντιμετώπιση αυτό...αλλά κάτι στιγμές όπως αυτή που συνοδευόταν με μουσική αλκοόλ.....σε φέρνουν αντιμέτωπο θες δεν θες μ ό,τι αφήνεις να πάρει τη σειρά του
:)

12:19 π.μ.  
Blogger To Μπρίκι said...

Είναι πολύ συγκηνιτική ιστορία και πιστέψε με υπάρχουν και άλλες παρόμοιες που δεν τις ξέρουμε. Όταν συμβαίνει σε εναν άνθρωπο δικό σου τότε μπορείς να κατανοήσεις ώς ενα βαθμό τον καημό του. Μια μαμά με 1 παιδί με 5 ή 10 παιδιά είναι και γυναίκα, ένας άνθρωπος που έχει ανάγκη να αγαπηθεί για αυτό που είναι...μια γυναίκα που έχει ανάγκη ένα χάδι τρυφερό, ερωτικό απο εναν άνθρωπο που την αγαπά.

Κάποτε διάβασα ότι το να έχεις στερηθεί το χάδι το ερωτικό είναι μια μορφή βιασμού...συναισθηματικού, ψυχικού όπως θέλετε ονομάστε το.

Την καλημέρα μου.

10:04 π.μ.  
Blogger Όνειρα γλυκά.. said...

Mερικά πράγματα μπορεί να μην είναι ούτε τζακ ποτ , ούτε συμβιβασμός ..
Ξέρετε υπάρχει και η μέση κατάσταση..
Σεβασμός , εκτίμηση , αγάπη
Να δίνεις και να παίρνεις ..
Εύχομαι σκοντάψετε απάνω του ..
Καλημέρα ..

10:33 π.μ.  
Blogger MåvяiÐåliå said...

5 παιδιά! Ξέφυγα!
Γυναίκες σαν τη φίλη σου κατά βάθος δεν έχουν ανάγκη κανέναν άντρα….

10:57 π.μ.  
Blogger Ghost-hunter-gr said...

Το πρόβλημα είναι λίγο τοπικό...
Όντως βρισκόμαστε σε μια κοινωνία που έχει ακόμα τέτοια “θέματα” (αν θα το αποδεχτεί ο περίγυρος του- μάνα κλπ).
Γιατί π.χ. στην Αμερική που το 50% των ζευγαριών χωρίζουν, δεν παίζει κανένα ρόλο το αν και πόσα παιδιά υπάρχουν. Είναι μια πραγματικότητα και έτσι την αντιμετωπίζουν.
Πάντως ακόμα και εδώ, πιστεύω ότι έχουμε αρχίσει και λειτουργούμε διαφορετικά.
Παλαιότερα κάθε τέτοια σχέση σήμαινε για τον άνδρα και ανάληψη ευθυνών των παιδιών. Με την οικονομική ανεξαρτησία της γυναίκας πια, είναι αρκετά ευκολότερο να υπάρχουν τέτοιες σχέσεις, στις οποίες οι δύο «συμμετέχοντες» θα συναντιούνται μόνο σε ότι αφορά την μεταξύ τους συνεύρεση.

Βέβαια μην ξεχνάμε ότι ο έρωτας είναι ανεξέλεγκτος και μας έχει αποδείξει ότι δεν γνωρίζει εμπόδια....

2:24 μ.μ.  
Blogger AVRA said...

η αγαπη ειναι δυσκολο πραγμα.
ακουγεται περιεργο διοτι θα επρεπε να ειναι το πιο απλο, το πιο ομορφο...αλλα δυστυχως αυτη ειναι η αληθεια.Ομως υπαρχει, και ολοι καποια στιγμη θα την βρουμε μπροστα μας....

2:48 μ.μ.  
Blogger Vromios said...

ΓΙΑΤΙ ΔΙΑΓΡΑΨΑΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ?

2:56 μ.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ το μπρίκι καλώς ήρθες κι εδώ ...βρίσκω πολύ σωστά όσα λες :)
@όνειρά μας γλυκά ανταποδίδω την ευχούλα και αν έχεις ήδη "σκοντάψει" να ναι καλό το "πέσιμο" αυτό :*
@μαύρη ΝτΑλΙα καλώς σε ... της το χω πει κι εγώ αυτό και το πιστεύω....αλλά ειδικά μια τέτοια γυναίκα χρειάζεται από κάπου ν αντλεί λιγάκι αγάπη :)
@φαντασματάκι όλες τις παραμέτρους ε;;; xxx
@αύρα καλώς ήρθες κι εσύ και μακάρι όλοι μας να τη βρούμε μπροστά μας.. xxx
@ vromios να σε καλωσορίσω κι εσένα.. Σχόλια άλλων ποτέ δεν διαγράφω -πλην των "διαφημιστικών" που ναι και ο λόγος που έβαλα αυτό με τα ιερογλυφικά.
Φαίνεται πως διαγράφηκε ένα σχόλιο πιο πάνω,αλλά δείχνει πως διαγράφηκε από αυτόν που το έγραψε και όχι από μένα.
Αν θες όποτε θες ελέυθερα μπορείς να ξαναγράψεις το σχόλιό σου
ελπίζω να λύθηκε η παρεξήγηση
:)

4:00 μ.μ.  
Blogger Ασκαρδαμυκτί said...

Αλκυόνη, τό πα και τό κανα!

6:02 μ.μ.  
Blogger evelina_z13 said...

Τί έχασα πάλι;;;

7:57 μ.μ.  
Blogger ATHENA said...

47 ΕΓΩ, ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ 13, ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣΜΕΝΗ. ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΛΙΛΙ. ΤΖΑΚ ΠΟΤ. ΑΛΛΑ ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΠΑΡΩ ΚΑΙ ΟΤ,ΤΙ ΚΑΤΣΕΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΗ. ΟΧΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ ...

ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΤΗ ΦΙΛΗ ΣΟΥ, ΣΕ ΣΕΝΑ, ΣΌΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΜΑΔΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΜΠΑΜΠΑΔΕΣ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΝΟΥΝ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΤΑ ΒΛΑΣΤΑΡΑΚΙΑ ΤΟΥς :-)

1:18 π.μ.  
Blogger kyriayf said...

αλκυόνη... δεν προλαβαίνω να διαβάσω 79 !!! σχόλια... αλλά σίγουρα υπάρχει μια αγάπη κάπου.. ξεκινάει πρώτα από την αγάπη για τον εαυτό μας... 'ντάξει είμαι σε τρέξιμο και κρίση για να τα πω όπως πραγματικά τα νιώθω, αλλά θα ξαναυπάρξει ευκαιρία!πέρασα για καληνύχτα! φλκ;)))

2:52 π.μ.  
Blogger Alkyoni said...

@ ασκαρδαμυκτί θα πάω να δω τι έκανες :)
@εβε-Λίνα ακόμη τίποτε :)
φιλί και σε σένα υφάντρα μας
καλό μηνα σ όλους!!
:)

11:07 π.μ.  
Blogger Ghost-hunter-gr said...

Σου είπα όμως ότι τελικά ο έρωτας δεν κοιτάει παραμέτρους και εμπόδια...

Μας εκπλήσει

1:01 μ.μ.  
Blogger Αλητισσα said...

Φλεγον Θεμα..κι εγω χωρισμενη με 2 παιδια εδω κ 2 χρονια..Δεν ξερω αν εχω πια χρονο ν αγαπησω η να αγαπηθω..
Δεν εχω πια εμπιστοσυνη εχω βαλει στενα ορια..Υπαρχει γενικα μια στενομυαλια γυρω απ το θεμα κ δεν αδικω κανενα που δεν θελει παραπανω ευθυνες ηδη η ζωη ειναι πλυ δυσκολη..
Αλλα συνεχιζω να ελπιζω..Γιατι αν τελικα βρεθει καποιος να με αγαπαει θα με αγαπαει οπως ειμαι..
Το ευχομαι σε ολες μας που ειμαστε στην ιδια κατασταση..αλλα κ σ αυτες που δεν ειναι..Το ¨"καποιος να με αγαπαει" εχει γινει τελικα το θεμα του αιωνα..Καλη τυχη μοναχικοι ανθρωποι..Μην ξεχνατε οτι αυριο ειναι μια καινουρια μερα..

1:03 π.μ.  
Blogger Ντέφι said...

άργησα, τρέχω,

πρόλαβα;

ήρθα με φιλιά

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ

XXX
xxx
:) :P

1:21 μ.μ.  
Blogger φεγγαροαγκαλιασμενη said...

..εχεις μειλ..ριξε μια ματια..καλο σ/κ..κανονισε το..

7:33 μ.μ.  
Blogger GerasimosGR said...

Πιστεύω πως ο άντρας που δεν θα φοβηθεί, αμέσως, μια ανύπαντρη ή χωρισμένη γυναίκα, με 1 ή 5 παιδιά, είναι εκείνος που έχει κάνει σχέσεις στη ζωή του, αν φυσικά τελικά, έχει καταφέρει να αναπτύξει το σεβασμό που αξίζει η γυναίκα, μιας και εκείνη ειναι άνθρωπος.
Η γενιά των 30 και κάτι αντρών, όσο πλησιάζει κανείς τα 40, μπορεί να το δεχτεί πιο άμεσα.
Μου έτυχε μια τέτοια περίπτωση, πριν 3 και μισό χρόνια περίπου, στην προηγούμενη δουλειά μου, με μια κοπέλα που ήταν όντως πολύ γλυκιά, αλλά δεν νομίζω ότι ήμουν έτοιμος να συμβιβαστώ ότι θα μοίραζε τον ελεύθερο χρόνο της, μεταξύ εμού και του παιδιού της. Απλά γιατί ο ίδιος, έχω προσπαθήσει, γενικά, μόνο μια φορά να ξεκινήσω μια σχέση, και δεν νομίζω ότι θα δεχόμουν, ακόμη και να μοιράζει την αγάπη της.
Αγαπώ τα παιδιά, απλά μου φαίνεται και τώρα, πιο δυνατά, πως αν η τάδε που θα μου αρέσει, έχει ένα παιδί, δεν θα καταφέρουμε να ζήσουμε μαζί εμπειρίες, όπως ταξίδια, εκδρομές ή να βγαίνουμε μόνοι μας όταν θέλουμε. Αν είναι πολύ μικρό το παιδί, ακόμη "χειρότερα".
Τώρα για το θέμα αν υπάρχει πρόσωπο να μας αγαπήσει, θα έπρεπε να δούμε, πως δεν γίνεται να επιλέγουμε μόνο άτομα που τους ελκύουμε. Αλλά οι ίδιοι να κερδίζουμε τους άλλους, ειδικότερα αυτό το ένα πρόσωπο που θα γίνει ταίρι μας. Εύχομαι σ' εσένα, Αλκυόνη και στις φίλες σου, να βρεθεί ένα ζεστό παιδί να ακούτε μαζί, αγαπημένη μουσική. Φαντάσου το λίγο.

11:10 μ.μ.  
Anonymous Ανώνυμος said...

" Πιστεύεις πως μπορεί να βρεθεί κάποιος που να μας αγαπήσει..." eimai 28 me ena koritsaki , ka8e mera skeftome to idio ! kai otan me plisiazei kapios "fovame" diliazw nomizo oti mou leei psemata !den exo ebistosini se kanena ! o idios tis o pateras den tin agapise o ksenos tha einai autos?den kserw ! mou erxete ores ores na fonaksw voithia ! thelo piso tin agnotita mou tin athootita mou ta oneira mou ..pou mou pire ekeinos ! otan to rotaw oloi mou lene "ma fisika kai tha vrethei " den to pisteuw ! kai den kserw pos na to kseperaso....

7:15 μ.μ.  
Blogger deppy said...

Χιλια μπράβο και δύναμη στην ηρωίδα μανα και γυναικα!!!
Καταθέτω την προσωπικη μου μάυρη εμπειρία που με έκανε να σας ανακαλύψω τυχαια..ενω ειμαι σε φαση χαρακιρι..
Χωρισα,ή μαλλον με χωρισε..αντρας 35,με δουλια σε Δημοσιο,με 2 γονεις με συνταξη απο δημοσιο,με 2 σπιτια δικα του + κτηματα επειδη...
ΔΕΝ ΕΧΩ ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩ...η οποια ειμαι 29,εκπαιδευτικος,παλευω τον ΑΣΕΠ,ανυπανδρη,χωρις δεσμευσεις,με εισοδημα και σπιτι και δουλια σε ιδιωτικο τομεα...
Προκαλω με χρηματικο αντιτιμο,να μου βρειτε ΑΝ ΜΠΟΡΕΣΕΤΕ,αντρα που να μην ΜΑΛΑΚΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΕΓΚΕΦΑΛΟ,...
ευχαριστω

12:19 π.μ.  
Blogger greekjungle said...

Το θεμα ειναι οτι για να βρεθει καποιος να μας αγαπησει πρεπει και εμεις να ειμαστε ατομα αγαπητα. Σε περιπτωση που δημιουργουμε τον εαυτο μας μπαχαλο μην περιμενουμε να μας αγαπησουνε η αλλοι.

Ετσι στα κουτουρου τιποτα δεν γινεται και τιποτα δεν στρωνει εκτος αν εχεις τυχη που ειναι 1 στο τρισεκατομυριο.

Σεβασμο στον εαυτο μας να προσεχουμε το κωλαρακι μας και να ημαστε προσεχτικοι μετα ολα τα αλλα ερχονται μονα τους.

6:20 μ.μ.  
Anonymous AMELIA said...

Θα βρεθεί. Το μεγάλο θέμα ερώτημα για μενα είναι άλλο... Είμαστε έτοιμοι να πάρουμε την αγάπη όπως μας τη δίνουν και όπως την αντιλαμβάνονται οι άλλοι, ή ψάχνουμε έναν εαυτό δικό μας απέναντι που βεβαίως και δεν υπάρχει;

By the way ο πίνακας είναι αξαιρετικός ολοκληρωμένος!

2:46 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home

Page copy protected against web site content infringement by Copysca
pe SYNC BLOGS


ask2use.com: Μόνο αποσπασματική αντιγραφή
ask2use.com: Απαραίτητη η δωρεά σε φιλανθρωπική οργάνωση
ask2use.com: Μόνο για μη-κερδοσκοπική χρήση
ask2use.com: Υποχρεωτική η αναφορά πηγής
ask2use.com: Δεν επιτρέπεται η αντιγραφή χωρίς άδεια
website stats Who links to my website?